زخم دل

آهی گاه گاهی برآید از ته دلِ فرو رفته در غباری

بجز دعای زودتر مردن برنیاد از کسی هیچ کاری

شاید بعد مردن ببینم آن روی ماه همچو آفتابش

بگویم که چون برای زخمهای دلم مرهمی نداری

غبــــــار